Het geheim van geluk

Het licht gaat uit, maar ik heb niet meteen door wat er gebeurt. Vanavond vieren we mijn verjaardag. We zitten aan tafel en bij het eten hebben we een goede fles wijn besteld. Een paar dagen geleden viel de stroom uit als gevolg van een tropische storm. We zijn in Sri Lanka en de stormen kunnen hier hevig zijn.

Maar vanavond stormt het niet. Ik kijk om en zie een taart met brandende kaarsjes die langzaam op me af komt, gevolgd door de obers van het restaurant. Ze staan allemaal in de rij om mij een fijne verjaardag toe te wensen. Ik zie de verbazing in Jurgen’s ogen waarmee hij probeert te zeggen “Ik was het niet”. De taart is heerlijk. Anna is gelukkig. Het is zo belangrijk voor haar dat ik een leuke verjaardag heb. “Heb jij dat geregeld, pap?’’. We komen er uiteindelijk achter dat Benny, onze Sri Lankaanse chauffeur, dit heeft geregeld.

Benny maakt sinds vorige week onderdeel uit van de reis. Hij ving ons op op het vliegveld van Colombo om 5 uur ’s ochtends en brengt ons van bestemming naar bestemming. We hebben getwijfeld of het verstandig was zelf een auto te huren en hebben uiteindelijk besloten dat maar niet te doen. De juiste keuze achteraf gezien. Benny rijdt ons nu rond in onze eigen minibus. Een luxe die Jurgen waardeert na de vele kilometers in Jordanië en Oman. Hij hoeft niet meer op het verkeer te letten en kan genieten van het landschap.

Wat was het warm vandaag! Wij zijn vroeg vertrokken voor een bezoek aan de oude stad Anuradhapura en de heilige berg van Mihintale in het noorden van Sri Lanka. De plek waar het boeddhisme in Sri Lanka is ontstaan. Overal pagodes (stoepa’s genaamd), tempels en andere plaatsen van verering. De oude stad van Anuradhapura is gigantisch, tientallen vierkante kilometers groot. Het is onmogelijk om alles in één dag te zien. Bij elke pagode of tempel volgen we de traditie, slippers en sandalen uit, benen en schouders bedekt en met hoofddeksels af. En dat onder een brandende zon en in de tropische hitte. Blote voeten. Gloeiende natuurstenen plavuizen, ik hoef er geen tekening bij te maken. Met verbrande voetzolen ontdekken wij het boeddhisme. 

De stoepa’s zijn een bijzonder verschijnsel. Ik vraag Benny of je er binnen kunt gaan, maar hij zegt me dat er niets in zit. Ze zijn massief. Een ronde, compacte massa. Opgebouwd uit miljoenen bakstenen. De vorm is als een borst op de grond die naar de hemel wijst, omringd door kleine tempels en tafels om offers te brengen van bloemen, kokosnoten, vruchten en andere lekkernijen. Zodra ze hun kans schoon zien plukken de makaken de offers van tafel. Ze genieten van de verse bloemen zonder iets over te laten voor de god die geen god is, Boeddha. 

We lopen in een grote cirkel rond de stoepa zoals honderden Sri Lankanen die, veelal met de hele familie, een keer per jaar op bedevaart naar deze stad komen. Gekleed in het wit, de kleur van de puurheid. De cirkel heeft een belangrijke symboliek in het boeddhisme.  “Wie is Boeddha?” vragen de kinderen me. “Waarom kun je niet in die stoepa? Wat zingen die mensen? Waarom heeft die man in oranje geen haar? Kunnen kinderen ook monnik worden? Waarom heeft Boeddha zulke handen?. En waarom slaapt hij de hele tijd, is hij moe?” Veel vragen en geen antwoorden. 

Onze dag eindigt met een klim naar Mihintale, een maagdelijk witte stoepa geleden op de top van een heuvel. De plek waar het boeddhisme in 247 voor Christus is ontstaan. Ik heb eigenlijk geen zin om in de zon op blote voeten de trap te beklimmen. Maar mijn nieuwsgierigheid wint het uiteindelijk van mijn pijnlijke voeten.  Ik kies voor het schaduwrijke pad dat langs de andere kant de heuvel op lijkt te gaan en waar net een groep Sri Lankanen, ik denk een familie, aan de klim is begonnen. We komen alleen plaatselijke bewoners tegen met grote zakken op hun rug die naar beneden gaan en al snel begrijp ik waarom. Deze mensen zijn geen pilgrims maar lokale vrijwilligers die samen een van de stoepa’s renoveren. Ze storten een nieuwe fundering, vervangen stenen en brengen waar nodig nieuw cement aan. We zijn duidelijk niet waar we zouden moeten zijn, het pad wat we volgen komt uit midden op de bouwplaats. Vriendelijk wijzen de mensen ons de goede kant op.

Fantastisch. Ik hou van deze momenten wanneer een inschattingsfout ons een blik achter de schermen geeft. Jurgen moppert en verwijt me dat ik deze weg heb genomen. “Nu begrijp ik waarom iedereen zo naar ons keek”. Ik antwoord hem “Nou en, als je een ontdekkingsreis naar het onbekende maakt, kun je wel eens vergissen’’.

Dit was voor mij het motto van deze hele dag. Je leert van alles wat je niet kent. En ook al gaat alles niet zoals je wilt, het blijft een belangrijke les. Ik laat me inspireren door de dag. Het is mijn verjaardag. Natuurlijk heb ik ook last van de hitte, maar ik wil niet dat het de overhand neemt. Ik weersta gedachten zoals: ‘’We zijn te laat vertrokken’’,  ‘’we hebben niet de juiste kleding’’,  ‘’we hadden sokken mee moeten nemen’’ of ‘’we hadden ons beter voor moeten bereiden’’. Je kunt jezelf de hele dag overal de schuld geven, maar vandaag maken zelfs mijn fouten me gelukkig. Ik ben blij met alles wat ik deze dag ontdek. En ik ben vooral blij dat ik deze dag kan delen met Jurgen en de kinderen. 

Uiteindelijk vinden we de ingang, het uitzicht van bovenop de heuvel is prachtig. We kijken rond naar het omringende woud waar we de witte en baksteenkleurige punten van de stupa’s zien opdoemen, de waterreservoirs die gegraven zijn om het water op te vangen en een paar enorme granieten rotsen die hoog boven de kruin van het woud uitsteken.

De dag erna bezoeken we Sigiriya en de beroemde Leeuwenrots. Deze oude hoofdstad was de opvolger van de hoofdstad die wij vandaag bezochten en werd door koning Kasyapa gebouwd op een onwaarschijnlijke plaats, boven op een ontoegankelijke rots met steile wanden. 1860 treden om te beklimmen. Helaas genoot hij niet lang van zijn vesting, hij pleegde zelfmoord op het slagveld terwijl hij vocht tegen het leger van zijn halfbroer die op wraak uitwas nadat Kasyapa zijn eigen vader had gedood om de troon te bemachtigen. Elke koning heeft in Sri Lanka zijn eigen hoofdstad en zijn opvolger zal de hoofdstad weer verplaatsen naar de derde stad die we bezoeken, Polonnaruwa. Deze keer zijn we beter voorbereid, met onze sokken om ons te beschermen tegen de hete platen en rotsen. We bezoeken ook de grottempels in Dambulla , vol met beelden en fresco’s. We hebben het gevoel een Egyptische tempel binnen te lopen. Honderden olifanten gegraveerd in de maansteenvormige vloeren en als hoeders  rondom de tempels die we bezoeken. 

In drie dagen hebben we 1500 jaar geschiedenis doorkruist en beginnen we het boeddhisme te begrijpen, een zoektocht naar geluk en waarheid.

De dag was heet, heel heet. Benny brengt ons terug naar het hotel en na een duik in het zwembad om onze voeten af te koelen zitten we samen aan tafel te genieten van mijn verjaardagsdiner. Sinds vanochtend  ben ik dankbaar dat ik mijn verjaardag in Sri Lanka kan vieren met mijn familie.

Uiteindelijk is het geheim van geluk te doen wat je leuk vindt en het geheim van succes te houden van wat je doet. Vandaag is het mij gelukt om gelukkig te zijn.