In onze bubbel

Het is een onwaarschijnlijk, bijna surrealistisch hotel. Een reeks betonnen vloeren hangend aan een rotsachtige bergwand. De etages zijn verbonden door onregelmatige trappen en gangen. Alle komen ze uit op een terras, een balkon of een galerij die je direct een adembenemend uitzicht op de bergen en de zuidelijke vlaktes in de verte geven. Aan de voorkant daalt de weg vanuit het dorp langs diepe ravijnen naar het dal diep beneden. Bussen en vrachtauto’s die traag naar boven kruipen. Het hotel is het levenswerk van één man die zijn oeuvre in de loop der jaren heeft verfijnd. Fresco’s op de muren, bontgekleurde kamers, met karpers gevulde aquaria. De verlichting is fel en het meubilair groot, barokachtig. Toch is het hotel mooi en comfortabel en het uitzicht op de vallei vanuit de ligstoelen op het terras is voldoende om je uren te vermaken met een goed boek en een verse juice. Maar het voelt wel een beetje alsof je op een ruimteschip zit.

We hebben gepland om 5 dagen in Ella te blijven, met de gedachte dat we vanuit hier de Hooglanden kunnen verkennen voordat we verder afzakken naar de zuidkust. Maar door de kronkelige bergwegen zijn de afstanden groot en al die bochten maken Arthur snel wagenziek. Zelf houd ik helemaal niet van rijden in de bergen en ondanks de ervaring en de voorzichtigheid van Benny, onze chauffeur, ben ik doodsbang bij elke bocht. De dagen verstrijken langzaam, de tijd staat stil. We zitten in onze eigen bubbel. 

Overdags maken we uitstapjes in de nabije omgeving of lunchen we in het dorp. We keren terug naar het hotel voor het donker wordt. Het hotelpersoneel is zeer attent en de ober van het restaurant doet zijn uiterste best om het de kinderen naar de zin te maken. Friet als ontbijt, ijs als dessert, niet echt gezond maar hoe kunnen we al deze attenties weigeren. Ondertussen stijgt in Europa de spanning tussen Oekraïne en Rusland. We luisteren op de flank van de berg naar de eekhoorns en genieten van de zwoele avond als Rusland Oekraïne binnenvalt. 

Het is een vreemde gewaarwording, want tijdens een wereldreis sluit je jezelf ongemerkt van heel veel dingen af. Ook van het meeste wereldnieuws. Je leeft in je eigen bubbel, heel lokaal en zonder veel contact met de buitenwereld. Maar dit is iets anders, dit is nieuws waar we niet aan ontkomen en we volgen de ontwikkelingen op de voet. 

Sri Lanka is een populaire bestemming voor de Russen. Bijna op alle plekken waar we zijn, komen we ze tegen. Maar er is iets veranderd. Als mensen Russisch spreken, of iets wat erop lijkt,  draaien de blikken meteen in hun richting. De relatie tussen hen en de rest van de wereld wordt moeilijker. Ze lijken zich in de eerste dagen nog niet zoveel zorgen te maken over de situatie. Maar dat gaat snel veranderen. 

Een paar dagen later strijken we neer aan de zuidkust, eerst in Hiriketiya Beach en daarna in Mirissa. Terwijl we naar het kleine strand lopen dat Secret Beach heet, lees ik een graffiti op een muur “Stop the War, stop Russia”. Secret Beach is een klein paradijselijk strand omzoomd met kokospalmen en beschermd door rotsen waar de golven op breken voordat ze het strand bereiken. Gelet op het geringe aantal toeristen dat we er aantreffen, heeft Secret Beach zijn status wonderwel weten te behouden. Enkele Sri Lankanen, Amerikanen, Europeanen en Russen die de plek wel hebben weten te vinden genieten samen van het turquoise water. Toch voelen we ook hier het ongemak.

Na ons verblijf aan de zuidkust reizen we door naar Galle, een voormalige handelsstad in het uiterste zuidwesten van Sri Lanka met een sterke Nederlandse, Portugese en Engelse invloed. We slenteren tussen de oude koloniale huizen van de ommuurde stad en kopen wat souvenirs die we naar huis willen sturen. Ondanks dat het nog ochtend is is het al heel warm, 35 graden, en Jurgen en de kinderen zoeken wat verkoeling in de schaduw van een juwelierszaak. De eigenaar komt naar buiten en we raken in gesprek. Hij legt uit dat op dit moment 90% van de toeristen in Sri Lanka Russisch is. ‘’Dat kon nog wel eens een probleem worden’’, zegt hij. Even later, als we zitten te lunchen horen we een woordenwisseling tussen een Russisch echtpaar met twee kleine kinderen. Hij heeft geprobeerd geld te pinnen, maar er komt niets meer uit de geldautomaat. De Russische banken zitten in de problemen. Het nieuws haalt ons in. 

Maar de oorlog in Oekraïne is niet het enige nieuws. Benni wijst ons op de steeds langer wordende rijen auto’s en busjes bij de tankstations. Dit is niet nieuw. De afgelopen weken werd ons al duidelijk dat het land met een tekort aan brandstof kampt. De oorzaak is het gebrek aan buitenlandse valuta. De sterke afname van het toerisme heeft de reserves van het land en de economie doen opdrogen. Geen toerisme, geen dollars in de economie, geen olie. Maar nu begint de situatie echt verontrustend te worden. De rijen voor de tankstations zijn honderden meters lang. Op witte A4’tjes aan de pomp staat handgeschreven: NO DIESEL.  Toch staan de mensen in de rij in de hoop bij de volgende levering toch wat brandstof te kunnen bemachtigen. Ze brengen de nacht in hun auto of busje door voor de pomp. Veel mensen zijn afhankelijk van hun voertuig voor hun inkomen. Gelukkig hebben de taxi’s, ‘’three wheelers’’ genaamd, er geen last van. Zij rijden op benzine en dat is er nog wel. Ook Benni maakt zich zorgen want langzaam maar zeker zakt de brandstofwijzer van ons busje in het rood. 

In Galle bezoeken we nog een schildpadden opvangcentrum. Gewonde of zieke schildpadden worden hier opgevangen en verzorgd. Nog niet uitgekomen eieren die op het strand worden gevonden, worden hier door vissers naartoe gebracht. Ze worden op een veilige plek in het warme zand ingegraven om de baby schildpadjes een betere kans te geven. Afhankelijk van de soort, er zijn vijf verschillende soorten zeeschildpadden, komt slechts 5-15 procent van de eieren uit en overleeft slechts 5 procent. Deze schildpadden kunnen wel wat hulp gebruiken. Gewonde schildpadden worden hier net zo lang verzorgd totdat ze sterk genoeg zijn om weer te worden vrijgelaten in de oceaan. Anna en Arthur mogen de baby-schildpadjes in hun handen houden. Ze spartelen verwoed tegen totdat ze weer in het water losgelaten worden. 

In een andere bak drijft een 5 jaar oude schildpad als een soort kurk rond. Een van de verzorgers van het centrum legt uit dat ze niet meer op eigen kracht onder water kan zwemmen. Haar longen zijn aangetast door een plastic zak. De plastic zak is als Covid voor de schildpad. Als ze aan de oppervlakte blijft, droogt haar schild uit en kan ze niet overleven. Veel schildpadden worden het slachtoffer van in de oceaan drijvende plastic zakken die ze voor kwallen aanzien. Ze raken verstrikt in de nylon netten van vissers of hun schild wordt beschadigt door chemicaliën. Van dichtbij zien hoe onschuldige schildpadden het slachtoffer worden van de vervuiling van de mens is confronterend, vooral voor de kinderen. Anna neemt een vlog op voor haar klas om hen te vertellen over schildpadden en de gevaren van plastic.

Gelukkig heeft Benni wat brandstof kunnen vinden. We zijn in Kalutera, een stad 50 kilometer onder Colombo en aan het einde van onze reis door Sri Lanka. Morgenavond vliegen we naar Cambodja. We luieren wat aan de rand van het zwembad, doen de PCR-test, sturen een pakket met aandenkens en souvenirs terug naar Nederland en treffen nog wat voorbereidingen voor het vervolg van onze reis. “Van alle landen geef ik de voorkeur aan Sri Lanka”, zegt Anna. “Het is hier zo mooi’’. 

Dit land heeft de laatste decennia veel te verduren gehad: de tsunami, het terrorisme en nu de gevolgen van de pandemie. Maar dit prachtige eiland in de warme wateren van de Indische Oceaan heeft zó veel te bieden, het is slechts een kwestie van tijd voordat het er weer bovenop komt.

De kinderen kijken het Jeugdjournaal om de laatste ontwikkelingen over Oekraïne te volgen. “Het is volslagen idioot om alles in Oekraïne te bombarderen”, zegt Arthur met kinderlijke logica. “Hij is dom, die mijnheer Poetin. Straks moet hij alles weer opnieuw opbouwen”.