Lang zullen ze leven!

De kinderen reageren verrukt als ze onze camper voor het eerst zien. ‘’Wow, hij is echt supercool! Wat een mooie kleuren’’. Ons verhuurbedrijf (Escape) heeft iedere camperbus beschilderd met een eigen kleurrijk design. We waren er aan de westkust al een paar tegengekomen en hebben besloten er voor de twee weken aan de oostkust ook een reserveren. Hij is een stuk kleiner dan de RV die we hadden in het westen, maar een stuk beter manoeuvreerbaar. Wel zo handig in New York. De kinderen slapen in een roofsleeper. Een bedkoffer op het dak. Met een laddertje klimmen ze iedere avond naar boven. De bus trekt overal waar we komen bekijks. Meerdere keren per dag ontvangen we complimenten van voorbijgangers: ‘’Great van, like it’’. En wij: ‘’Thanks but it’s not ours. It’s a rental’’.

Canada gaat, na lang wikken en wegen, niet door. De reis vanuit Seattle naar Montreal is organisatorisch ingewikkeld en duur. Vooral omdat we uiteindelijk vanuit New York naar Zuid-Afrika vliegen en dus twee keer de grens over zouden moeten. Met alle testen, procedures en formulieren van dien. De tickets van westkust naar oostkust waren nog niet geboekt dus we kiezen ervoor om langer in Amerika te blijven.

Het noordoosten van Amerika, New England dus, heeft minstens zoveel moois te bieden. In anderhalve week reizen we vanuit New York langs de kust naar boven, via de staten Connecticut, Rhode Island en Massachusetts naar Boston. Vanuit Boston vervolgens weer naar het noordwesten via New Hampshire tot in Vermont.

Het is de bakermat van het huidige Amerika. In 1620 komen hier de eerste pelgrims aan land vanuit Europa, voordat ze in de eeuwen daarna over heel Amerika uitzwermen. De eerste Amerikaanse staten ontstaan hier, voordat de Onafhankelijkheidsverklaring wordt getekend in 1776. En als aan het einde van de 19e eeuw de migratie vanuit Europa echt op gang komt wordt New York de toegangspoort tot het nieuwe continent. De stoomlijners meren aan aan de kades van Manhattan. We bezoeken Ellis Island en vinden in het register voorouders die hier meer dan 100 jaar geleden aankwamen. Op zoek naar een nieuwe toekomst. Overigens wordt dan al niet iedereen toegelaten. Mensen die niet kunnen aantonen dat ze over familieleden of voldoende financiële middelen beschikken, of mensen die fysiek of mentaal niet in staat zijn om zich zelfstandig te kunnen redden – lees bij te dragen aan de Amerikaanse economie – en dus in een vorm van bijstand terecht zouden komen, worden teruggestuurd. Hier zien we al de hoekstenen van de huidige Amerikaanse maatschappij ontstaan. De conservatieve gedachte dat het individu zelf verantwoordelijk is voor zijn toekomst.

Het symbool van deze nieuwe toekomst is het Vrijheidsbeeld, wat we bij aankomst in New York op verzoek van de kinderen als eerste bezoeken. Zelfs op hun jonge leeftijd is het al een symbool zoals het daar staat op het eiland tegenover Manhattan. Symbool van vrijheid, gelijkheid en vriendschap. Een cadeau van het Franse volk aan de Amerikanen die net de slavernij hebben afgeschaft. Letterlijk: “The Statue of Liberty Enlightening the World’’. De Franse architect Auguste Bertholdi doet er zo’n 15 jaar over om het beeld te ontwerpen en te bouwen. Vanuit Parijs worden de koperen panelen per schip naar Amerika verscheept en in elkaar gezet. Het geraamte wat sterk genoeg moet zijn om de de constructie te dragen wordt ontworpen door Gustave Eiffel. In 1886 wordt het geplaatst op een eiland in de haven van New York, kijkend naar het oosten naar het oude continent. Op een eiland in de Seine in Parijs staat het kleine zusje dat als schaalmodel diende voor het grotere beeld. Ze kijken elkaar aan over de Atlantische Oceaan. De kinderen krijgen er hun zoveelste junior rangers badge, omdat het eiland ook een Nationaal Park is. Het is dinsdag en overal lopen klassen met scholieren rond. Het belang van deze plek is overduidelijk en wordt er van jongs af aan ingeprent.

Onderweg langs de kust richting het noorden getuigen de plaatsnamen van de directe band die deze staten hebben met Europa. Greenwich, Essex, New London. Zij die Europa verlieten kozen deze namen en hielden hiermee waarschijnlijk de herinnering aan hun geboortegrond in leven. In Plymouth lopen we de Pelgrim Trail en gaan we aan boord van de Mayflower II, een replica van het schip wat vanuit Engeland de oceaan oversteekt in 1620 en voor het eerst het anker uitgooit voor deze kust. De pelgrims zijn de eerste voorouders van veel Amerikanen. We komen tijdens onze wandeling twee gepensioneerden tegen uit Michigan die toevallig ook naast ons staan op de camping. Zij heeft stamboomonderzoek laten uitvoeren en is erachter gekomen dat ze een directe afstammeling is van een van de pelgrims op de Mayflower. De pelgrims besloten vanwege het gunstige klimaat en de rijke natuur hier de eerste nederzettingen te stichten. De levensomstandigheden waren moeilijk in die eerste jaren en het opbouwen van een nieuwe bestaan was niet zonder gevaren. Toch slagen ze erin, zelfs met de beperkte middelen waarmee ze aan land gekomen waren. Het zaadje wat de Verenigde Staten van Amerika zou worden wordt hier geplant.

Niet ver gelegen van Plymouth, wordt Boston bijna 200 jaar later het symbool van de vrijheid, de plek waar het vonkje ontstaat wat uiteindelijk het vuur van de Onafhankelijkheidsstrijd doet ontbranden. De opstand van de Bostonians tegen de Engelsen begint in 1773 als de Engelsen besluiten om belastingheffingen in te voeren op alle producten die de koloniën binnen komen. De staatskas is leeg en zo willen ze extra inkomsten genereren. Maar het tegenovergestelde gebeurt en veel van de Engelse export, waaronder de thee export stort in elkaar, omdat de koloniën vanuit andere landen gaan importeren. In een poging de markt te heroveren heffen de Engelsen de belastingplicht op op Engelse thee. Veel Amerikaanse thee importeurs gaan hierdoor failliet. De Engelsen sturen vervolgens schepen vol met thee naar Boston. De Bostonians zijn woedend en vallen verkleed als Indianen de Engelse schepen in de haven aan en gooien alle thee overboord. The Tea Party is geboren. Dit is het begin van de Amerikaanse onafhankelijkheidsstrijd.

We volgen de Freedom Trail door Boston. We struinen door North End, de oudste wijk van de stad – nu Little Italy genaamd – vol met herinneringen en markante gebouwen uit deze tijd, en komen uiteindelijk in de wijk Charleston bij een gigantisch monument uit. Een stenen obelisk van meer dan honderd meter hoog. Bunker Hill National Monument herinnert aan de veldslag op de heuvel met dezelfde naam waarbij de Bostonse onafhankelijkheidsstrijders de Engelsen voor het eerst grote verliezen toebrengen. Ze worden uiteindelijk verslagen maar de toon is gezet.

Twee dagen later zijn we in Manchester aan de voet van het natuurpark de Green Mountains. De staat Vermont wordt ook wel de Green Mountain State genoemd. De hele staat bestaat uit met bos begroeide bergen en heuvels, brede valleien met snelstromende rivieren en overal de traditionele houten woningen in de kleuren donkerblauw, bordeaux en wit. De lucht is er zuiver en helder en ‘s avonds ruik je de haardlucht.

In Bennington, vlakbij Manchester, stuiten we weer op een enorme obelisk. Deze stille getuige van de Battle of Bennington staat op de plek waar de Engelsen in 1777 werden verslagen door de Green Mountain Boys, het rebellenleger van de staat Vermont. Het Engelse leger verliest een hoop manschappen. Het tij keert. Vanuit Europa, met name vanuit Frankrijk, wordt openlijk de steun aan de Amerikanen uitgesproken. De Engelsen komen deze slag niet meer te boven. Twee maanden later, na een nieuwe Engelse nederlaag bij Saratoga, is de strijd is beslist. Amerika is onafhankelijk.

In de tussentijd vieren we de 8e verjaardag van Arthur, onze kleine jongen die de afgelopen maanden zoveel gegroeid is (en zoveel tanden verloren is……6 tijdens de reis !!!). In Mystic, een sfeervol stadje aan zee in Connecticut (beroemd geworden door de film Mystic Pizza met een nog piepjonge Julia Roberts), versieren we onze hippe camper met zelfgemaakte slingers, pakt Arthur zijn cadeautjes uit, eten we een enorme verjaardagstaart (Arthur: ‘’Mag ik zelf een taart uitkiezen? Mag ik die worteltaart?’’. Wij: ‘’Is hij niet een beetje groot?’’ Arthur: Nee hoor, dan eten we er gewoon de hele week van!’’) en brengen we de middag door in het dierenpark Mystic Aquarium. We zien voor het eerst beluga’s, en de kinderen zitten op het puntje van hun stoel bij de zeeleeuwen show. ‘S avonds roosteren we inmiddels traditioneel marshmallows boven ons kampvuur. Arthur heeft een prachtige verjaardag.

We blijven nog een paar dagen in Vermont maar reizen daarna terug naar New York. Daar vieren we de verjaardag van Anna. We fietsen door Central Park, wanen ons meesterspionnen in SPYSCAPE, het spionnen museum in Midtown Manhattan en eindigen ‘s avonds om de hoek in apotheose bij Ellen’s Stardust Diner op Broadway, waar de bedienden de beste musical hits zingen. Het zit stampvol. De ambiance is fantastisch en we zingen uit volle borst mee met de hits uit Grease, West Side Story, The Lion King en Moulin Rouge. Anna glundert van oor tot oor. Het is wederom een onvergetelijke dag.