Harde landing

“Wat wilden al die mannen?” vraagt Anna. We zitten in onze huurauto op weg naar het hotel. Het is 21 uur, aardedonker en het verkeer in Amman is een chaos. Ik probeer me op de weg te concentreren terwijl auto’s, busjes en vrachtauto’s me aan alle kanten toeterend passeren. En om het nog wat erger te maken, het water komt met bakken uit de lucht en het condens staat inmiddels dik aan de binnenkant van de ruiten. De steile wegen van de stad veranderen in snelstromende rivieren.

Een klein uur eerder zijn we geland op het vliegveld. Na een PCR-test, de paspoortcontrole en het visum-loket waar de beambte ons toe blaft, tillen we onze baggage, twee grote rugzakken en twee kleine, van de loopband. Als we vervolgens naar buiten lopen worden we belaagd: taxichauffeurs, SIM-kaart verkopers, en tassendragers, ze willen allemaal iets van ons. Een man is zelfs zo brutaal dat hij een van de tassen uit mijn hand rukt. Marie-Laure en ik herkennen dit van onze reizen in Afrika, maar de kinderen zijn erg onder de indruk. 

De spanning valt een klein beetje van ze af als we eenmaal in het hotel zijn, een backpackers-hotel aan de oostkant van het centrum in de populaire wijk rondom Rainbow Street. Het stapelbed voor de kinderen wordt met gejuich ontvangen en nadat we onze bagage hebben uitgepakt en de kinderen hun pyjama’s hebben aangetrokken doet de vermoeidheid van een lange reisdag zijn werk. Binnen 10 minuten slapen ze als rozen en al snel daarna wij zelf ook.  

Om kwart over 5 ochtends worden Marie-Laure en ik wakker van de moëddzin, die oproept tot het gebed. Door de gordijnen gloort het eerste licht boven het silhouet van de betonnen stad. Het geluid is magisch, bijna onwerkelijk en we kijken elkaar aan, wetende dat onze reis nu echt begonnen is. Gelukkig hoeven wij niet naar de moskee en dus we draaien ons om en slapen nog even verder.

In de ochtend aan de ontbijttafel komt de volgende cultuurschok: “Wat zijn al die dingen, papa? En waarom staat er hoemoes op het buffet?” Gelukkig zijn er hard gekookte eitjes en wat brood waarmee de kinderen hun honger kunnen stillen.

Later die middag lopen we het hotel uit om de stad te verkennen. Het verkeer, de drukte, de herrie, vieze straten en stoepen, en overal mensen die je aankijken of aanspreken. Anna wordt er een beetje verdrietig van. Ze begrijpt het niet en dat is natuurlijk niet zo gek, ieder herkenningspunt is weg.  En het gevoel van veiligheid ook. ‘’Gaat het echt 6 maanden zo zijn?”, vraagt ze. ‘’Nee, natuurlijk niet, lieverd. Je moet er gewoon even aan wennen dat alles zo anders is. Dat is heel normaal”. Arthur lijkt er, met zijn 7 jaar, minder van mee te krijgen. 

Aan het einde van de dag lopen we bovenop de Citadel van Amman, de overblijfselen van de oude Romeinse ommuurde vesting. Met een 360 graden uitzicht op de miljoenenstad, de woonblokken die tegen de heuvels aangeplakt lijken. Het is er niet meer zo druk, de dag loopt op zijn einde en het begint al te schemeren. Dan klinkt ineens weer de moëddzin. Het gezang galmt vanuit alle richtingen over de stad en nu staan ook de kinderen even stil om te luisteren.

S avonds in het hotel, als de kinderen al slapen, bespreken Marie-Laure en ik deze eerste dag. We beseffen dat de landing in een nieuw land voor de kinderen best hard kan zijn. En hoe belangrijk het is dat ze zich veilig voelen, zonder dat dit betekent dat je alle risico’s uit de weg gaat. Reizen moet je leren, en om het te leren moet je het doen! Dit 6 maanden durende avontuur is nu echt begonnen.

Dag 1 zit erop, nog 179 dagen te gaan!

.