De trage wals van de schildpad

Mensen die al eens gereisd hebben weten dat het lastigste van reizen met kinderen het vinden van het juiste tempo is. Je wilt niet iedere dag vol plannen. Dat houd je nooit vol. Dan kom je naar 6 maanden uitgeput weer thuis. Maar je wilt natuurlijk wel wat zien nu je in deze landen bent. Landen waar we wellicht nooit meer gaan komen.

Het is een evenwicht. Een ritme. Een ritme wat moet werken voor ons en voor de kinderen. Best een hele opgave. Natuurlijk hebben we iedere dag wel ideeën voor een programma, maar we houden opzettelijk ruimte om het dagschema aan te passen aan ons humeur, onze hoeveelheid energie of onvoorziene zaken die op ons pad komen. En soms is het net als thuis: Beetje hangen op je kamer of in de hangmat, uren op je E-reader lezen, een beetje kleuren of tekenen, een filmpje of het jeugdjournaal kijken, een pot thee wegslurpen of een wandelingetje maken (voor Anna en Arthur betekent dit: we gaan op zoek naar een strand of speeltuin). 

Voor ons ziet een doorsnee dag er ongeveer zo uit:  Wakker worden rond een uur of half 8 en ontbijten met een hard gekookt eitje, komkommer en flatbread. Daarna rekenen, taal, spelling en aardrijkskunde/geschiedenis voor huiswerk (tot een uurtje of 11). Even ‘’plannen maken’’ onder het genot van een kop thee. In de middag op zoek naar een eettentje voor een lekkere lunch. 10 keer ‘’Thank you’’ zeggen tegen de ober. Je favoriete fresh juice uitkiezen en zelf bestellen. Een boekje lezen. Nog meer thee drinken. Vragen of je even een spelletje mag op de telefoon. Een beetje administratie voor de aankomende bestemmingen of werken aan ons reisblog. Als het kan een wasje draaien. Rond 19 uur eten en daarna naar bed.

Reizen betekent af en toe ook gewoon lekker een dagje niks doen. Vandaag is zo’n dag.  

Momenteel verblijven we in in Ras-al-Hadd op de meest zuidoostelijke punt van het Arabisch schiereiland. Dit punt scheidt de Arabische Zee in het oosten van de Indische Oceaan in het zuiden. Het Orchid Guest House is een oase van rust. Een grote binnenplaats met een schaduwrijk terras, veel licht en de zoute lucht van de zee. Een bedoeïenentent voor de koelere avonden en een schommelstoel waarin we de schaduwen langzaam over de grond zien draaien. We zijn hier voor een paar dagen neergestreken. Het strand ligt op 100 meter afstand en met de wind die is opgestoken horen we de golven op het strand slaan.

We zijn vanochtend heel vroeg opgestaan voor een bezoek aan het zeeschildpadden reservaat van Ras-al-Jinz. Oman heeft besloten deze met uitsterven bedreigde dieren te beschermen. Midden in de nacht komen zeeschildpadden hun eieren leggen op dit strand waar zij zelf tientallen jaren geleden zijn geboren.

Het is 5.00 uur ‘s ochtends en aardedonker. Onder een kraakheldere en indrukwekkende sterrenhemel wachten we op een teken van onze gids. We zijn geïnstrueerd: ‘’No talking, no flash and questions afterwards’’. Voor ons horen we het ruisen van de zee en zien we het schijnsel van een zaklamp die langzaam over het strand zwerft. 

Ik ben klaarwakker. De wekker die om 3.45 uur had moeten afgaan, hoefde ik niet uit te zetten. Ik heb geen oog dichtgedaan. Ik denk na over mijn indrukken tijdens deze reis. Plotseling krijgt onze gids een telefoontje. “Volg mij! We volgen de lichtstraal. Overal zien we hopen zand en gaten achtergelaten door de schildpadden die deze nacht hun eieren zijn komen leggen. Nu zien we duidelijk een gladde, donkere massa die moeizaam de zee probeert te bereiken. Het beeld raakt ons allemaal. Ze gaat tergend langzaam vooruit, rust af en toe even uit om op adem te komen. Ze heeft geen tijd gehad om haar eieren te leggen en is dus voor niets deze hele weg gekomen om dit gat te graven. De dag breekt aan en ze moet terug naar het water. Ze zal vanavond terugkomen en het opnieuw proberen. De kinderen zeggen niets en volgen haar in stille processie naar de zee waar ze uiteindelijk weer in de golven verdwijnt.

We zijn uitgelaten. Wat een indrukwekkend tafereel! We gaan zitten in het koele zand tot de zon opkomt boven de Indische Oceaan. De kinderen hebben niet veel geslapen en ze beginnen te lachen en onzin uit te kramen.

Boven ons vliegen de zeemeeuwen die wachten op het uitkomen van de kleine schildpadden. Vanaf een afstandje houdt een woestijnvos alles in de gaten. Maar geen schildpadden op het menu vandaag. De vos kijkt ons vanuit de verte aan en vertrekt uiteindelijk weer.

Als we teruglopen naar het bezoekerscentrum van het reservaat, vragen de kinderen: ‘’Waarom hebben we de schildpad niet geholpen?’’ Ze hebben die ochtend gehoord dat maar weinig kleine schildpadden de gevaarlijke tocht terug naar de zee overleven. “De vogels en vissen die de baby schildpadjes eten zijn gemeen’’, zeggen ze met overtuiging. We leggen ze uit dat het evenwicht in de natuur kwetsbaar is en dat dit evenwicht gerespecteerd moet worden. Elk dier heeft zijn rol in de voedselketen. 

Kinderen hebben van nature aandacht voor het lot van dieren. Zij zien dingen anders dan wij. En begrijpen de houding van mensen tegenover dieren niet altijd. Een rondzwervende ezel aan de kant van een Jordaanse weg. Het opengehaalde oor van hun lievelingshond Romani in Dana na een territoriaal geschil met een andere roedel honden uit het dorp. Zwerfkatten die op zoek zijn naar voedsel in vuilnisbakken. Een groep geiten die door een Omaans dorp struint en al het afval dat ze vinden opeten. Veel dieren hier hebben een leven onafhankelijk van de mens. Soms is helpen niets doen.

Om 8 uur zijn we we weer thuis. Er staat niets meer op het programma. Lekker hangen, beetje dutten, thee drinken en lezen in de hangmat. Een ritme net zo traag als de trage gang van de schildpad terug naar zee.

En, als het aan Anna en Arthur ligt, misschien nog heel even naar de speeltuin.