Dernières nouvelles du blog
The preparation – part 1
“No way!” Anna and Arthur shout almost in unison. It’s the end of August, and we are sitting on a tree stump on the rugged slope of a peak in the Dolomites. Marie-Laure and I have just shared our plan to go on a round-the-world trip as a family. “Are you serious?” And then, when they realize that this is not a joke but the real deal, they leap into our arms, shouting and dancing with joy. There are almost five months left, and in reality, we wanted to wait to tell them, but now we can’t backtrack. That morning,…
The preparation – part 2
Where to start when planning a round-the-world trip with family? And what does the path to it look like? Well, that depends on whether you’re preparing for a round-the-world trip under normal circumstances or during a global pandemic. In our case, it’s the latter. I can say that these past few months have been very challenging. In fact, it was just three months of stress. First, because in October, it became clear that the thing we were hoping for (and secretly assuming), namely the reopening of countries in Asia and Oceania, would not happen. Then because in November, a new…
Rough Landing
“What did all those men want?” Anna asks. We are in our rental car on the way to the hotel. It’s 9 PM, pitch dark outside, and the traffic in Amman is chaotic. I try to focus on the road while cars, vans, and trucks zoom past me, honking from every direction. To make matters worse, torrents of rain are pouring from the sky, and the condensation inside the car has become thick. The city’s steep roads are turning into rivers. We landed at the airport less than an hour ago. After a PCR test, passport control, and the visa…
Welcome!
With gestures, he makes it clear that he doesn’t want my money. His hands, covered in grease, refuse the bills I extend with a big smile. “You are welcome!” he says as we sit on chairs behind a garage in Ibbin, a suburb of Ajloun, about 150 kilometers northwest of Amman. The mechanic has just “repaired” the rear tire of our rental car without wanting to accept payment in return. This is representative of the generosity and hospitality of the Jordanian people. They don’t just say you are welcome; they make you feel it. Earlier in the afternoon, while visiting…
Abdoullah and the Wisdom of the Bedouins
I feel a sharp pain piercing through my spine. I know this pain all too well, and I realize it’s not a good sign. My back is acting up again. Just yesterday, we were scrambling through Petra, following our guide who kindly offered his services and his donkey. The kids jumped with joy: “Can we ride together on it?” Samir, our guide, led us through the mountains of Petra, its gigantic rocks and ancient quarries, far from the beaten paths. He showed us the hidden corners of the site. And as night fell, with the sky ablaze above the pink…
White World
It’s 3 degrees, foggy, and when we step out of the car, we find ourselves in snow up to our ankles. “Where are we? No idea, but according to Google Maps, we’ve arrived.” Having exited the Desert Highway 150 kilometers north of Wadi Rum, which we left this morning under the sun, we’re met with the first signs of snow. We’re driving toward Dana Reserve, the largest and highest nature reserve in Jordan. And we’re surprised by how much snow there is! It’s winter in Jordan too. Room 110 in the Dana guesthouse. Air conditioning set to 30 degrees, with…
The Slow Waltz of the Turtles
People who have traveled know that the hardest part of traveling with children is finding the right pace. You don’t want to plan every day for six months if you don’t want to come home exhausted after six months. But you also want to discover these countries that we probably won’t visit again. It’s all about balance. A rhythm. A rhythm that needs to work for both us and the kids. It’s not always easy to find. Of course, we have ideas for destinations for each day, but we deliberately leave room to adapt our daily itinerary to our mood,…
Crossed Glances
When our gazes meet, I sense in her the same curiosities and questions that I have within myself. Between women, sometimes just a glance is enough. She is heavily made up for what we’ve just done—false eyelashes, lipstick, foundation, blush… She adjusts her hair after getting onto the boat with the help of the man accompanying her. She wears stylish sports leggings and a somewhat retro Nike T-shirt. She smiles at me, and once everyone is on board, we cross the river to the other bank. One by one, we disembark, and some are more agile than others. “Titanic,” jokes…
Goodbye Middle East, hello Asia!
A wave of warm, humid air greets us as we exit the airport for the third time on our journey. A mass of people, packed tightly together in three rows, crowds the sidewalk in front of the terminal entrance. Bandaranaike International Airport, Colombo, Sri Lanka. And it’s only 5 a.m. Flights from Europe will likely be arriving throughout the day, but we’re coming to Sri Lanka from Oman. We knew it was going to be tough: boarding at 10:15 p.m., takeoff at 10:30 p.m., an hour and a half time difference, which means arrival at 4 a.m. Sri Lankan time.…
The Secret of Happiness
The lights go out, but I barely notice. Another power cut. Tonight is my birthday. We’ve ordered a nice bottle of wine, savoring it after a month and a half of sobriety in the Arab countries. A few days ago, we experienced power cuts caused by storms when we first arrived in Sri Lanka. Now we’re in the tropics, where storms can be intense. But when the restaurant lights dim this evening, it’s not because of a storm. Instead, a cake with candles is carefully making its way toward me, carried by the restaurant servers, all lined up to wish…
Selfie
It’s Friday, and today we’re in Udawalawe. Udawalawe National Park is one of the most beautiful natural parks in Sri Lanka, home to a large population of elephants. After a jeep safari through the park, we visit the elephant orphanage, a sanctuary where orphaned or herd-rejected elephants are cared for until they are ready to return to the wild. We are seated on bleachers around a fenced enclosure. The benches are filled with children and their parents. It’s school vacation in Sri Lanka, and the seats are packed. Cheers erupt as the first elephants come running in. The caretakers place…
In Our Bubble
We’ve settled into an improbable hotel. Built on a rocky slope, the hotel was the creation of a man who refined his work over time. A series of concrete floors, added over the years, are connected by irregular stairs and hallways, all leading to terraces, balconies, and galleries overlooking the mountain, with a dizzying view of the distant southern plains. The wall frescoes, brightly colored rooms, aquariums filled with carp, lights, and furniture are all of a strange and mismatched style. Yet, the hotel is pleasant and spacious, and the view is enough to keep you captivated for hours with…
La Java Bleue
We are in Kampot, a charming and laid-back town in southeastern Cambodia, near the border with Vietnam. It sits by the river, with wide roads leading to large, empty squares. The sleepy, grid-like downtown is known as the French Quarter, filled with old colonial architecture. Rows of colorful, beautifully designed shops are slowly crumbling. You’ll find cluttered stores, restaurants, bars, laundries, and guesthouses. Cambodians nap in hammocks under the verandas. On the sidewalks, carts sell all sorts of local dishes. In the streets, tuk-tuks, scooters, and cyclists pass by slowly. No one is in a hurry here. Our Lonely Planet…
Lazy days
The wooden plank that connects the boat to the jetty is two meters long, barely 30 cm wide, and bends dangerously under the weight of our backpacks. For a moment, I’m afraid it will break, plunging all of us into the depths of the sea. Carefully, one by one, we make it to the jetty. We’ve arrived at Koh Rong Samloem, a small tropical island off the coast of Cambodia. Azure blue sea. White beaches. Palm trees. Hammocks. Paradise! Six days on a paradise island where there isn’t much to do—a real challenge for us, who have been on the…
Temples, tuk-tuks and ice creams
We’re eating ice cream on a terrace in Siem Reap, a city in northwest Cambodia from where we’ll visit the temples of Angkor Wat. The kids have just ordered a scoop of vanilla ice cream for Anna and a scoop of chocolate for Arthur. Always the same. We try to encourage them to try something new, but it’s no use. One scoop of vanilla, one of chocolate. As the kids enjoy their ice cream, Marie-Laure and I reflect on our journey so far. We’re almost halfway through. What have we gained from the trip? Have our expectations been met? We’ve…
Behind the Smiles
“Uh, can we put toilet paper in the toilet here?” Arthur asks, sitting on the toilet in our hotel room in Los Angeles. It’s clear we need to get back into our usual habits. After traveling for three months in the Middle East and Asia, we’ve almost forgotten how things work in a Western country. We’re in America! We arrived yesterday after an endless day. Never before, and certainly not the kids, have we had such a long day as yesterday. A day that lasted more than 35 hours and began at 5 a.m. in our hotel in Phnom Penh.…
On the road
We are on the road! America! The land of endless possibilities. The country of the American dream. A place where the culture seems very similar to that of us Europeans. At least, that’s what we thought. But America is also a country of stark contrasts. Now, after two weeks, we’re finally starting to get a sense of the American way of life. Over the past two weeks, we’ve traveled around two thousand kilometers with our RV through the dry, arid, yet spectacularly beautiful Southwest United States. We started from Los Angeles and made our way through Big Bear Lake to…
Abbey and the Junior Rangers
I started reading Desert Solitaire by chance while we were in Oman. The beauty and accuracy of the desert descriptions touched me and left me craving more. And here we are, finally, in the national parks of the Southwestern United States. Arid expanses, layers of colorful rocks, and nothing in sight except for a few mesas, hoodoos, spires, fins, canyons, and terraces… New words I discovered with Abbey and whose meaning I now fully appreciate. Abbey describes his book as an evocation, a poem. I could never capture the beauty, the vastness, or the fragility of the desert as he…
You’re in Bear Country!
“Watch out, you’re in bear country,” said Lee, the park ranger who greeted us at the information center. “They’ve just come out of hibernation. They’re busy searching for food and not paying much attention to their surroundings. If you happen to come across one, it can be dangerous. Very dangerous! Especially if it’s a mother with cubs.” We were taken aback for a moment. I saw the kids’ eyes widen. By now, their English was good enough to understand exactly what he was saying. Lee continued, “Make a lot of noise when you walk! Talk loudly. If you encounter one…
When the Land Meets the Sea
Slowly, our camper climbs the slope. Each time it gets a bit steeper, the engine shifts down and growls. The sun is just starting to rise. Snow is falling, and everything is covered in a thick layer of powder on the mountain slopes. Just before the summit, we find ourselves in a snowstorm, and by the time we reach the top, visibility is down to less than 50 meters. Fortunately, the road has been cleared because we don’t have snow chains with us. The journey to the West Coast is a long one. From Helena, the capital of Montana, it’s…
Happy birthday!
The kids were thrilled when they saw our camper for the first time. “Wow, it’s so cool! The colors are amazing!” Our rental agency (Escape) paints each van with a unique and colorful design. We had already seen them on the West Coast and decided to book one for our two weeks on the East Coast. It’s much smaller than the RV we had out west, but much easier to handle—especially in New York. The kids sleep in a roof sleeper, a bed on the roof that they climb up to each night using a ladder. The van draws attention…
Struggle
We’re sitting at a table in the restaurant of the Game Ranch, savoring a delicious menu of local game: pumpkin soup, springbok carpaccio, oryx frikadelle, and roasted Kalahari lamb leg. It’s all paired with a delightful bottle of Tokara Red Cabernet Sauvignon. Anna and Arthur are sipping apple juice from wine glasses, tasting everything and nodding in approval. Only the oryx dish gives Anna pause: “I’ve decided to become an Oryxarian. They’re just way too cute.” It’s Sunday evening, and we’re in the Kalahari Desert, in southern Namibia. Outside, it’s dark. We’re in the Southern Hemisphere, and night falls early…
Our first blog (by Anna and Arthur)
This is the first time we’re writing a blog. Arthur and I often read our parents’ articles, and now we want to share our own thoughts. We are currently in America. We’ve seen so many beautiful landscapes, and we’re really happy to be on this journey, but six months is quite a long time. We’re starting to miss home and our friends a little bit. We’ve had many experiences already. Right now, we’re in Vermont, a beautiful place surrounded by nature. There’s also a nice little town called Manchester. We took a lovely hike, saw waterfalls, visited the bookstore, and…
Around the World in 180 Days
We Did It! We’re back in Windhoek, settled in at the hotel while we wait for our flight home. The kids are jumping on the bed, playing with their stuffed animals, and later, they’ll be sprawled out watching cartoons on TV. The hotel room is cluttered with our stuff, and we’re wondering how we’ll manage to fit it all back into our bags. The good news is that Marie-Laure’s luggage has been found, and we’ll be able to pick it up when we arrive in Amsterdam. Tomorrow morning, we’ll return the rental car and get a ride to the airport…
Full moon in the desert
It’s nine o’clock in the evening, and the desert is quiet. The campfire is still slowly smoldering, but otherwise, it’s pitch black. In front of us, the sharp silhouette of Spitzkoppe stands out against the dark sky. Behind us, a full moon is slowly rising, casting its light over the thousands of stars scattered across the sky. The valley around us gradually begins to glow in the moonlight, as do the rocks that encircle us. An hour and a half ago, at sunset, everything was still a vivid pink-orange, but now we watch as the dark shapes slowly fade under…
The big, the small and the ugly
If there was one thing that truly captivated the kids during this journey, it was the animals. From the dogs and donkeys in Jordan, to the sea turtles and camels in Oman, the elephants in Sri Lanka, and the bears and bison in America, they’ve been fascinated at every turn. So, they’d been eagerly awaiting their first safari in Namibia for a long time, and their patience was finally rewarded. The Big We had been sitting in our guide’s 4×4 for an hour and a half, watching the spectacle of five lionesses devouring a wildebeest. They were sprawled out side…
Voyage autour du monde en 180 jours
On l’a fait ! Nous sommes à nouveau à Windhoek. Nous nous sommes installés à l’hôtel, en attendant notre vol de retour. Les enfants sautent sur le lit, jouent avec leurs peluches et un peu plus tard, ils s’allongent en regardant des dessins animés à la télévision. La chambre d’hôtel est pleine d’affaires. On se demande comment on va pouvoir tout remettre dans nos sacs. La bonne nouvelle, c’est que les bagages de Marie-Laure ont été retrouvés et que nous pourrons les récupérer à notre arrivée à Amsterdam. Demain matin, nous rendrons la voiture de location et nous serons ramenés…
Reis om de wereld in 180 dagen
Wat zal ik zeggen….Het zit erop! Het is dag 179 van onze reis en we zijn terug in Windhoek. Voor de laatste paar dagen zijn we ingecheckt in een hotel in afwachting van onze vlucht terug naar huis. De kinderen springen op het bed, spelen met hun knuffels en liggen even later languit tekenfilms te kijken voor het televisiescherm. De hotelkamer ligt vol met spullen. We vragen ons af hoe we dit allemaal weer terug in onze tassen gaan krijgen. Het goede nieuws is dat de bagage van Marie-Laure is teruggevonden en dat we die bij aankomst in Amsterdam op…
The big, the small and the ugly
S’il y a une chose qui a particulièrement fasciné les enfants lors de ce voyage, ce sont les animaux. Les chiens et les ânes en Jordanie, les tortues de mer et les chameaux à Oman, les éléphants au Sri Lanka, les ours et les bisons en Amérique. Cela fait donc longtemps qu’ils attendaient avec impatience leur premier safari en Namibie. Et leur longue attente a été récompensée. The Big (le grand). Voilà une heure et demie que nous sommes assis dans le 4X4 de notre guide et que nous contemplons le spectacle de 5 lionnes dévorant un gnou. Elles sont…
The big, the small and the ugly
Als er één ding is dat in het bijzonder indruk maakte op de kinderen deze reis, dan waren het wel de dieren. Honden en ezels in Jordanië, zeeschildpadden en kamelen in Oman, olifanten in Sri Lanka, beren en bizons in Amerika. Ze hebben dus lang uitgekeken naar hun eerste safari in Namibië. En hun lange wachten wordt beloond. The Big. Het is het einde van week twee van onze reis door Namibië. De zon is nog maar net op. Sinds anderhalf uur zitten we vanuit onze zetels achterop de open terreinwagen met open mond te kijken naar een adembenemend schouwspel.…
Volle maan in de woestijn
Het is negen uur ‘s avonds, muisstil. Midden in de woestijn. Het kampvuur smeult nog langzaam na maar voor de rest is het aardedonker. Aan de horizon tegenover ons steekt het scherpe silhouet van de Spitzkoppe sterk af tegen de donkere hemel. Achter ons kruipt een volle maan langzaam naar boven naar de duizenden sterren die de hemel bedekken. De vallei waarin we staan licht langzaam op in de maangloed, net als de rotsen om ons heen. Anderhalf uur geleden tijdens de zonsondergang was dit alles nog fel oranje-roze gekleurd, nu zien we hoe de donkere silhouetten steeds verder verbleken…
Pleine lune dans le désert
Il est neuf heures du soir, tout est calme dans le désert. Le feu de camp continue de couver lentement, mais pour le reste, il fait nuit noire. À l’horizon, face à nous, la silhouette nette du Spitzkoppe se détache nettement du ciel sombre. Derrière nous, une pleine lune s’élève lentement vers les milliers d’étoiles qui parsèment le ciel. La vallée où nous nous trouvons s’illumine lentement au clair de lune, tout comme les rochers qui nous entourent. Il y a une heure et demie, au coucher du soleil, tout cela était encore rose-orange vif, maintenant nous voyons comment les…
Tegenslag
We zitten aan tafel in het restaurant van de Game Ranch en genieten van een heerlijk wildmenu: Pompoensoep, Springbok Carpaccio, Oryx Frikadelle en Roast Kalahari Leg of Lamb. Met daarbij een heerlijke fles Tokara Red Cabernet Sauvignon. Anna en Arthur drinken appelsap uit een wijnglas, proeven alles mee en knikken instemmend. Alleen met de Oryx heeft Anna een beetje moeite: ‘’Ik heb besloten om een Oryxtariër te worden. Het zijn veel te schattige dieren’’. Het is zondagavond en we zijn in de Kalahari woestijn in het zuiden van Namibië. Buiten is het donker. We zitten op het zuidelijk halfrond en…
La galère
Nous sommes assis à une table dans le restaurant du Game Ranch où nous dégustons un délicieux menu de gibier local : Soupe au potiron, carpaccio de Springbok, frikadelle d’Oryx et gigot d’agneau Kalahari rôti. Il est accompagné d’une délicieuse bouteille de Tokara Red Cabernet Sauvignon. Anna et Arthur boivent du jus de pomme dans un verre à vin, goûtent à tout et acquiescent. Seul l’Oryx dérange un peu Anna : “J’ai décidé de devenir un Oryxarien”. Ce sont des animaux bien trop mignons”. C’est dimanche soir et nous sommes dans le désert du Kalahari, au sud de la Namibie.…
Ons verhaal (door Anna en Arthur)
Dit is de eerste keer dat we een blog schrijven. Arthur en ik lezen vaak de artikelen van onze ouders en we hebben zin om te laten horen wat wij vinden. We zijn nu in Amerika. We hebben al veel prachtige landschappen gezien. We zijn heel blij dat we deze reis kunnen maken, maar 6 maanden is wel echt lang. We beginnen thuis en onze vrienden en vriendinnen wel een beetje te missen. We hebben veel meegemaakt. We zijn nu in Vermont, een prachtige plaats midden in de natuur. Er is ook een leuk stadje genaamd Manchester. We hebben een…
Notre histoire (par Anna et Arthur)
C’est la première fois que nous écrivons un blog. Arthur et moi lisons souvent les articles de nos parents et nous avons aussi envie de dire ce que nous pensons. Nous sommes maintenant en Amérique. Nous avons vu de nombreux paysages magnifiques. Nous sommes très heureux de pouvoir faire ce voyage, mais 6 mois, c’est vraiment long. La maison et nos amis commencent à nous manquer un peu. Nous avons vu beaucoup d’états. Et nous sommes maintenant dans le Vermont, un endroit magnifique au milieu de la nature. Il y a aussi une jolie petite ville appelée Manchester. Nous sommes…
Lang zullen ze leven!
De kinderen reageren verrukt als ze onze camper voor het eerst zien. ‘’Wow, hij is echt supercool! Wat een mooie kleuren’’. Ons verhuurbedrijf (Escape) heeft iedere camperbus beschilderd met een eigen kleurrijk design. We waren er aan de westkust al een paar tegengekomen en hebben besloten er voor de twee weken aan de oostkust ook een reserveren. Hij is een stuk kleiner dan de RV die we hadden in het westen, maar een stuk beter manoeuvreerbaar. Wel zo handig in New York. De kinderen slapen in een roofsleeper. Een bedkoffer op het dak. Met een laddertje klimmen ze iedere avond…
Happy birthday!
Les enfants sont ravis lorsqu’ils voient notre campeur pour la première fois. “Wahou, il est vraiment super cool ! Géniales les couleurs”. Notre agence de location (Escape) a peint chaque van avec design unique et coloré. Nous en avions déjà vu sur la Côte Ouest et avons décidé d’en réserver un pour les deux semaines sur la Côte Est. Il est beaucoup plus petit que le camping-car que nous avions dans l’ouest, mais beaucoup plus maniable. Beaucoup plus pratique à New York. Les enfants dorment dans un roof sleeper. Une couchette sur le toit à laquelle ils accèdent en montant…
Quand la terre rencontre la mer
Lentement, notre camping-car monte la pente. A chaque fois que ça devient un peu plus raide, il rétrograde et le moteur gronde. Le soleil ne tarde pas à se lever. Il neige et tout est couvert d’une épaisse poudreuse sur les flancs des montagnes. Juste avant le sommet, nous nous retrouvons dans une tempête de neige et lorsque nous atteignons le sommet, la visibilité est inférieure à 50 mètres. Heureusement, la route a été déneigée car nous n’avons pas de chaînes à neige avec nous. La route est longue pour arriver sur la côte ouest. Depuis Helena, la capitale du…
Waar het land de zee ontmoet
Traag klimt onze camper naar boven. Iedere keer als het weer wat steiler wordt schakelt hij terug en giert de motor het uit. Het duurt niet lang meer voor de zon opkomt. Voor ons doemt de poedersneeuw alweer op. Vlak voor de top rijden we een sneeuwstorm in en als we helemaal boven zijn is het zicht nog geen 50 meter. Gelukkig is de weg sneeuwvrij gemaakt want sneeuwkettingen hebben we niet bij. We zijn op weg terug naar het westen en we hebben een lange weg voor de boeg. Vanuit Helena, de hoofdstad van de staat Montana, hebben we…
Kijk uit voor de beren!
Watch out, you’re in Bear Country here!’ zegt Lee, de ranger die ons ontvangt bij het informatiecentrum. ‘’Ze komen net uit hun winterslaap. Ze zijn vooral bezig met eten zoeken en letten dus niet op hun omgeving. Als je per ongeluk op ze stuit, kan dat gevaarlijk zijn. Heel gevaarlijk! Vooral als het een moeder is met jongen.’’ We schrikken even. Ik zie de ogen van de kinderen groter worden. Hun Engels is inmiddels goed genoeg om te snappen waar het over gaat. Lee gaat verder. “Maak veel lawaai als je wandelt! Praat luid. Als je er toch een tegenkomt,…
Attention aux ours!
Attention, vous êtes au pays des ours”, nous dit Lee, le garde forestier qui nous accueille au centre d’information. Ils viennent de sortir d’hibernation. Ils sont occupés à chercher de la nourriture et ne font pas attention à leur environnement. Si vous tombez dessus par accident, cela peut être dangereux. Très dangereux ! Surtout si c’est une mère avec des petits.” Nous sommes surpris pendant un moment. Je vois les yeux des enfants s’écarquiller. A présent, leur anglais est suffisamment bon pour qu’ils comprennent de quoi il s’agit. Lee poursuit. “Faites beaucoup de bruit quand vous marchez ! Parlez fort.…
Abbey et les junior rangers
J’ai commencé à lire Désert Solitaire, par hasard, lorsque nous étions à Oman. La beauté et la justesse des descriptions de désert m’ont touché et m’ont mis l’eau à la bouche. Et nous y voici enfin, parcs nationaux du Sud-Ouest des États-Unis. Des étendues arides, des milles feuilles de roches colorées, et rien à perte de vue sauf quelques mesas, hoodoos, spire, finns, canyons, terrasses… De nouveaux mots que j’avais découvert avec Abbey et dont je prends désormais la mesure. Abbey décrit son livre comme une évocation, un poème. Je serais bien incapable de décrire la beauté, l’immensité, la fragilité…
Abbey en de junior rangers
Bij toeval ben ik begonnen in het boek Desert Solitaire van de Amerikaanse schrijver-avonturier Edward Abbey toen we door Oman reisden. Een klassieker in de Amerikaanse literatuur en een van de mooiste getuigenissen van een eenzaam leven in de West-Amerikaanse wildernis. De schoonheid en de precisie waarmee Abbey de woestijn beschrijft hebben me gegrepen en nu zijn we er dan eindelijk. Het zuidwesten van Amerika is verbluffend mooi. Wilde dorre vlaktes, woestijn afgewisseld met besneeuwde toppen, het landschap is een milles-feuille van gekleurde zandsteenrotsen met tot aan de horizon niets dan ‘’mesas’’, ‘’hoodoos’’, ‘’spires’’, ‘’canyons’’ en ‘’terrasses’’…. Nieuwe woorden en…
On the road
We zijn onderweg! Amerika! Land van onbegrensde mogelijkheden. Land van de American Dream. Een land waarvan de cultuur veel lijkt op die van ons Europeanen. Dachten we. Maar Amerika is ook een land van enorme contrasten. Nu, na twee weken beginnen we de Amerikanen een beetje te begrijpen. Met onze camper hebben we de afgelopen twee weken zo’n twee duizend kilometer afgelegd door het droge, dorre maar spectaculair mooie zuidwesten van de Verenigde Staten. We zijn begonnen in Los Angeles en zijn via Big Bear Lake naar Joshua Tree National Park gereden. Daarna via de magische en historische Route 66…
On the road
Nous sommes en route ! L’Amérique ! Terre de tous les possibles. Le pays du rêve américain. Un pays dont la culture ressemble beaucoup à celle de nous autres Européens. Enfin, c’est ce que nous pensons. Mais l’Amérique est aussi un pays d’énormes contrastes. Maintenant, après deux semaines, nous commençons enfin à cerner un peu les Américains. Au cours des deux dernières semaines, nous avons parcouru environ deux mille kilomètres avec notre camping-car à travers le sud-ouest des États-Unis, sec, aride mais d’une beauté spectaculaire. Nous sommes partis de Los Angeles et avons traversé Big Bear Lake jusqu’à Joshua Tree.…
Derrière les sourires
Euh, on peut mettre le papier toilette dans les toilettes ici ?” Arthur est assis sur les toilettes de notre chambre d’hôtel à Los Angeles. Il est clair que nous devons reprendre nos marques. Après avoir voyagé pendant trois mois au Moyen-Orient et en Asie, nous avons presque oublié comment les choses fonctionnent dans un pays occidental. Nous sommes en Amérique ! Nous sommes arrivés hier après une journée interminable. Jamais nous n’avons eu, et encore moins les enfants, une journée aussi longue qu’hier. Une journée qui a duré plus de 35 heures et qui a commencé à 5 heures…
Achter de glimlach
Huh? Mag het wc papier hier in de wc?” Arthur zit op de wc in onze hotelkamer in Los Angeles. Het is duidelijk dat we even moeten wennen. Na drie maanden door het Midden Oosten en Azië te hebben gereisd zijn we alweer bijna vergeten hoe het er in een Westers land aan toe gaat. We zijn in Amerika! Gisteren zijn we aangekomen, maar vandaag valt het ons zwaar. Nog nooit hebben we, laat staan de kinderen, zo’n lange dag gehad als gisteren. Een dag die al met al zo’n 35 uur heeft geduurd en die begon om 5 uur…
Tempels, tuktuk’s en ijsjes
We eten een ijsje op een terras in Siem Reap, stad in het noordwesten van Cambodja en uitvalsbasis voor een bezoek aan de tempels van Angkor Wat. De kinderen hebben net besteld. Zoals altijd, een bolletje vanille voor Anna en een bolletje chocolade voor Arthur. We hebben er vaak op aangedrongen dat ze ook eens wat anders proeven, maar nee hoor. Eén vanille en één chocolade, waar ze ook zijn. Terwijl de kinderen hun ijsje opeten kijken Marie-Laure en ik terug op onze reis tot nu toe. We zijn bijna halverwege. Wat heeft de reis met ons gedaan? Zijn onze…
Temples, tuktuks et glaces
Nous mangeons une glace sur une terrasse à Siem Reap, ville du nord-ouest du Cambodge et d’où nous visiterons les temples d’Angkor Wat. Les enfants viennent de commander une boule de glace à la vanille pour Anna et une boule au chocolat pour Arthur. Toujours la même chose. Nous insistons pour qu’ils essaient, mais il n’y a rien à faire. Une boule à la vanille et une au chocolat. Pendant que les enfants mangent leurs glaces, Marie-Laure et moi repensons à notre voyage jusqu’ici. Nous sommes presque à mi-chemin. Que retire-t-on du voyage ? Nos attentes ont-elles été satisfaites ? …
Lazy days
La passerelle en bois qui relie le bateau à la jetée fait deux mètres de long, à peine 30 cm de large et plie dangereusement sous le poids de nos sacs à dos. Pendant un instant, j’ai peur qu’il se brise et que nous soyons tous plongés dans les profondeurs de la mer. Avec précaution et un par un, nous atteignons la jetée. Nous sommes arrivés à Koh Rong Samloem. Une petite île tropicale au large des côtes du Cambodge. Mer bleue azur. Plages blanches. Des palmiers. Hamacs. Le paradis ! 6 jours sur une île paradisiaque où il n’y…
Lazy days
De houten loopplank van de boot naar de pier is twee meter lang, amper 30 cm breed en buigt gevaarlijk door onder het gewicht van onze rugzakken. Even ben ik bang dat hij doorbreekt en dat we met zijn allen zo de plomp inkieperen. Voorzichtig en één voor één bereiken we de pier. We zijn aangekomen op Koh Rong Sanloem. Klein, tropisch eiland voor de kust van Cambodja. Azuurblauwe zee. Witte stranden. Palmbomen. Hangmat. Paradijs! Een week op een paradijselijk eiland waar niet veel te doen is. Dat is even wennen na bijna 3 maanden onafgebroken onderweg te zijn geweest.…
La Java Bleue
We zijn in Kampot. Een heerlijk, relaxed stadje in het zuidoosten van Cambodja, dichtbij de grens met Vietnam. Gelegen aan de rivier. Brede wegen die uitkomen op grote, lege verkeerspleinen. Een slaperig centrum in een raster-structuur genaamd het French quarter. Overal oude koloniale architectuur. Rijen met kleurrijke, prachtig ontworpen shophouses die langzaam afbrokkelen. Daarin rommelige winkeltjes, eettentjes, barretjes, laundry shops en guesthouses. In hangmatten op de veranda liggen Cambodjanen te dutten. Op de stoep karretjes die allerlei lokale gerechten verkopen. In de straten tuffen tuktuks, scooters en fietsers langzaam voorbij. Niemand heeft hier haast. Onze Lonely Planet omschreef het heel…
La Java Bleue
Nous sommes à Kampot. Une petite ville charmante et décontractée dans le sud-est du Cambodge, près de la frontière avec le Vietnam. Située au bord de la rivière. De larges routes mènent à de grandes places vides. Un centre-ville endormi en quadrillage appelé le quartier français. Une vieille architecture coloniale partout. Des rangées de petites échopes colorées et joliment conçues s’effondrent lentement. On y trouve des magasins désordonnés, des restaurants, des bars, des blanchisseries et des pensions de famille. Les Cambodgiens font la sieste dans des hamacs sous les vérandas. Sur le trottoir, des charrettes vendent toutes sortes de plats…
Dans notre bulle
Nous sommes descendus dans un hôtel improbable. L’hôtel a été construit sur un versant rocheux par un homme qui a peaufiné son oeuvre avec le temps. Une série d’étages de béton construits au fur et à mesure des années, reliés par des escaliers et des couloirs irréguliers, et ouvrant tous sur une terrasse, un balcon, une galerie donnant sur la montagne et une vue vertigineuse sur les lointaines plaines du sud. Les fresques au murs, les chambres aux couleurs éclatantes, les aquariums remplies de carpes, les lumières et le mobilier sont d’un goût étrange et mal assorti. Pourtant, l’hôtel est…
In onze bubbel
Het is een onwaarschijnlijk, bijna surrealistisch hotel. Een reeks betonnen vloeren hangend aan een rotsachtige bergwand. De etages zijn verbonden door onregelmatige trappen en gangen. Alle komen ze uit op een terras, een balkon of een galerij die je direct een adembenemend uitzicht op de bergen en de zuidelijke vlaktes in de verte geven. Aan de voorkant daalt de weg vanuit het dorp langs diepe ravijnen naar het dal diep beneden. Bussen en vrachtauto’s die traag naar boven kruipen. Het hotel is het levenswerk van één man die zijn oeuvre in de loop der jaren heeft verfijnd. Fresco’s op de…
Selfie
Het is vrijdag en vandaag zijn we in Udawalawe. Het Udawalawe National Park is een van de mooiste natuurparken van Sri Lanka en thuis voor een grote olifantenpopulatie. Na een jeepsafari door het park bezoeken we het Elephant Transit Home, een tehuis waar wees- of uit de kudde verstoten olifanten worden opgevangen totdat ze klaar zijn voor een terugkeer in de natuur. We zitten op een tribune rondom een omheind verblijf. De tribune zit afgeladen vol met kinderen, de meesten in het uniform van hun elementary school. Een gejuich gaat op als de eerste olifantjes aan komen rennen en boven…
Selfie
Nous sommes vendredi et aujourd’hui nous sommes à Udawalawe. Le parc national d’Udawalawe est l’un des plus beaux parcs naturels du Sri Lanka et abrite une importante population d’éléphants. Après un safari en jeep à travers le parc, nous visitons l’orphelinat des éléphants, une maison où les orphelins ou les éléphants rejetés du troupeau sont soignés jusqu’à ce qu’ils soient prêts à retourner à la nature. Nous sommes assis sur les estrades autour d’un enclos clôturé. Les bancs sont remplis d’enfants avec leurs parents. Ce sont les vacances scolaires au Sri Lanka et les sièges sont bondés. Une acclamation se…
Le secret du bonheur
La lumière s’éteint mais j’y prête à peine attention. Encore une coupure d’électricité. Ce soir, c’est mon anniversaire. Nous avons commandé une bonne bouteille de vin que nous apprécions après un mois et demi de sobriété dans les pays arabes. Il y a quelques jours nous avions déjà eu des coupures de courant dues aux orages quand nous sommes arrivés au Sri Lanka. Nous sommes maintenant sous les tropiques et les orages sont parfois violents. Mais quand la lumière du restaurant s d’orage ce soir, juste un gâteau et des bougies qui naviguent prudemment vers moi suivi des serveurs du…
Het geheim van geluk
Het licht gaat uit, maar ik heb niet meteen door wat er gebeurt. Vanavond vieren we mijn verjaardag. We zitten aan tafel en bij het eten hebben we een goede fles wijn besteld. Een paar dagen geleden viel de stroom uit als gevolg van een tropische storm. We zijn in Sri Lanka en de stormen kunnen hier hevig zijn. Maar vanavond stormt het niet. Ik kijk om en zie een taart met brandende kaarsjes die langzaam op me af komt, gevolgd door de obers van het restaurant. Ze staan allemaal in de rij om mij een fijne verjaardag toe te…
Dag Midden Oosten, hallo Azië
Een golf warme, vochtige lucht komt ons tegemoet als we, voor de derde keer al deze reis, het vliegveld uitlopen. Een mensenmassa, opeengepakt en 3 rijen dik verdringt zich op de stoep voor de ingang van de terminal. Bandanarayike International Airport, Colombo, Sri Lanka. En het is nog maar 5 uur ‘s ochtends. De vluchten vanuit Europa komen waarschijnlijk overdags aan maar wij vliegen naar Sri Lanka vanuit Oman. We wisten dat het zwaar ging worden: Boarden om kwart voor 10 ‘s avonds, vliegen om half 11, anderhalf uur tijdsverschil dus aankomst om 4 uur ‘s ochtends Sri Lankaanse tijd.…
Au revoir Moyen-Orient, bonjour l’Asie
Une vague d’air chaud et humide nous accueille lorsque, pour la troisième fois de notre voyage, nous sortons de l’aéroport. Une masse de personnes, serrées les unes contre les autres sur trois rangées, s’entassent sur le trottoir devant l’entrée du terminal. Aéroport international de Bandanarayike, Colombo, Sri Lanka. Et il n’est que 5 heures du matin. Les vols en provenance d’Europe arriveront probablement dans la journée, mais nous nous rendons au Sri Lanka depuis Oman. Nous savions que ça allait être difficile : Embarquement à 22 heures 15, vol à 22 heures 30, une heure et demie de décalage horaire,…
Regards croisés
Quand nos regards se croisent je sens en elle les mêmes curiosités et interrogations que j’ai en moi. Entre femmes, certains regards suffisent. Elle est très maquillée pour ce que nous venons de faire. Faux cils, rouge à lèvre, fond de teint, fard… Elle remet ses cheveux en place après être montée sur la barque avec l’aide de l’homme qui l’accompagne. Elle porte un legging de sport et un T-shirt Nike à la mode, un peu rétro. Elle me sourit et une fois tout le monde embarqué, nous traversons la rivière pour aller à l’autre berge. Un par un nous…
Oog in oog
Als onze ogen elkaar ontmoeten, voel ik bij haar dezelfde nieuwsgierigheid en vragen als bij mezelf. Een blik volstaat vaak bij vrouwen onder elkaar. Ze is opvallend opgemaakt voor wat we net gedaan hebben. Valse wimpers, lippenstift, foundation, blush… Ze doet haar haar weer goed nadat ze, met hulp van de man die haar begeleidt, op het kleine bootje stapt. Het is het einde van onze tocht door de Wadi-al-Shab. Zij draagt een sportlegging en een modieus, ietwat retro Nike T-shirt. Ze glimlacht naar me en als iedereen aan boord is steken we de wadi over naar de andere oever.…
La valse lente des tortues
Les personnes qui ont déjà voyagé savent que le plus difficile quand on voyage avec des enfants est de trouver le bon rythme. Vous ne voulez pas planifier chaque jour pendant 6 mois si vous ne voulez pas rentrer épuisé au bout de 6 mois. Mais, vous avez aussi envie de découvrir ces pays que nous ne visiterons probablement plus jamais. C’est un équilibre. Un rythme. Un rythme qui doit fonctionner pour nous et pour les enfants. Pas toujours évident à trouver. Bien sûr, nous avons des idées de destinations pour chaque journée, mais nous gardons délibérément de la place…
De trage wals van de schildpad
Mensen die al eens gereisd hebben weten dat het lastigste van reizen met kinderen het vinden van het juiste tempo is. Je wilt niet iedere dag vol plannen. Dat houd je nooit vol. Dan kom je naar 6 maanden uitgeput weer thuis. Maar je wilt natuurlijk wel wat zien nu je in deze landen bent. Landen waar we wellicht nooit meer gaan komen. Het is een evenwicht. Een ritme. Een ritme wat moet werken voor ons en voor de kinderen. Best een hele opgave. Natuurlijk hebben we iedere dag wel ideeën voor een programma, maar we houden opzettelijk ruimte om…
Sous la neige
Il fait 3 degrés, il y a du brouillard et quand nous sortons de la voiture, nous avons de la neige jusqu’aux chevilles. “Où sommes-nous ? Aucune idée, mais on est arrivé selon Google Map”. En sortant de l’autoroute du Désert 150 kilomètres plus au nord de Wadi Rum que nous avons quitté ce matin sous le soleil, nous découvrons les premières neiges. Nous roulons vers la réserve de Dana, la plus grande et la plus haute réserve naturelle de Jordanie. Et nous sommes surpris par la quantité de neige ! C’est aussi l’hiver en Jordanie. Chambre 110 dans la…
Witte wereld
Het is 3 graden, we zien niks en als we uit de auto stappen staan we tot onze enkels in de sneeuw. ‘’Waar zijn we in hemelsnaam terechtgekomen? Geen idee, maar het moet hier zijn’’. Die ochtend waren we met een zonnetje vertrokken vanuit Wadi Rum, maar zodra we 150 kilometer noordelijker de Desert Highway afdraaien zien we de eerste sneeuw al opdoemen. We zijn onderweg naar Dana Biosphere Reserve, het grootste en hoogstgelegen natuurreservaat van Jordanië. En er ligt een dik pak sneeuw! Het is winter in Jordanië. Kamer 110 in Dana’s Guest House. Airco op 30 graden, nog…
Abdullah en de wijsheid van de bedoeïenen
Ik voel de scherpe pijn in mijn rug. Ik ken deze pijn en ik weet dat het geen goed teken is. Mijn rug speelt me weer parten. Gisteren nog trokken we door Petra samen met onze gids Samir. Wij te voet, de kinderen trots op de rug van zijn ezel. “Kunnen we er samen op?’’, vroegen ze meteen toen de gids zijn diensten aanbood nadat we al een tijdje geklommen hadden en de kinderen moe begonnen te worden. Dat kon. ‘’Joepie!’’. Samir leidt ons door de bergen van Petra tussen gigantische rotsen, tempels en oude graftombes, ver van de gebaande…
Abdoullah ou la sagesse des bédouins
Je sens la douleur vive me transpercer la colonne vertébrale. Je connais cette douleur et je sais que ce n’est pas bon signe. Encore mon dos qui me joue des tours. Hier encore nous étions en train de crapahuter à travers Petra suivant notre guide qui nous a aimablement proposé ses services et son âne. Les enfants ont sauté de joie: ‘’On peut monter ensemble dessus?’’ Samir, notre guide, nous a guidé à travers les montagnes de Petra, ses rochers gigantesques et ses anciennes carrières, loin des sentiers battus. Il nous a montré les coins cachés du site. Et à…
Welcome avec un W majuscule
Par des gestes de la main, il me fait comprendre qu’il ne veut pas de mon argent. Ses mains, couvertes de graisse, refusent les billets que je lui tend avec un grand sourire. “You are welcome!” me dit-il alors que nous sommes assis sur des chaises à l’arrière d’un garage à Ibbin, une banlieue d’Ajloun, à environ 150 kilomètres au nord-ouest d’Amman. Le mécanicien vient de “réparer” le pneu arrière de notre voiture de location, sans vouloir accepter d’être payé en retour. C’est représentatif de la générosité et de l’hospitalité du peuple jordanien. Ils ne se contentent pas de dire…
Welkom met een grote W
Met handgebaren maakt hij me duidelijk dat hij er geen geld voor wil hebben. Zijn met vet besmeurde handen weigeren het biljet wat ik hem aanreik met een grote glimlach op zijn gezicht. ‘’You’re welcome!’’ We zitten op krukjes achter in een garage in Ibbin, een voorstad van Ajloun, zo’n 150 kilometer ten noordwesten van Amman. Zojuist heeft de garagist de achterband van onze huurauto ‘geplakt’, zonder dat hij er geld voor wil aannemen. Het is typerend voor de gulheid en de gastvrijheid van het Jordaanse volk. Ze zeggen niet alleen dat je welkom bent, maar laten je het ook…
Atterrissage brutal
“Que voulaient tous ces hommes ?” demande Anna. Nous sommes dans notre voiture de location sur le chemin de l’hôtel. Il est 9 heures du soir, il fait nuit noire et la circulation à Amman est un chaos. J’essaie de me concentrer sur la route alors que des voitures, des camionnettes et des camions me dépassent en klaxonnant de tous les côtés. Et pour ne rien arranger, des trombes d’eau tombent du ciel et la condensation est maintenant épaisse à l’intérieur de la voiture. Les routes escarpées de la ville se transforment en torrents. Nous avons atterri à l’aéroport moins…
Harde landing
“Wat wilden al die mannen?” vraagt Anna. We zitten in onze huurauto op weg naar het hotel. Het is 21 uur, aardedonker en het verkeer in Amman is een chaos. Ik probeer me op de weg te concentreren terwijl auto’s, busjes en vrachtauto’s me aan alle kanten toeterend passeren. En om het nog wat erger te maken, het water komt met bakken uit de lucht en het condens staat inmiddels dik aan de binnenkant van de ruiten. De steile wegen van de stad veranderen in snelstromende rivieren. Een klein uur eerder zijn we geland op het vliegveld. Na een PCR-test,…
La préparation – partie 2
Par où commencer quand on envisage de faire le tour du monde en famille ? Et à quoi ressemble la route qui y mène ? Eh bien, cela dépend si vous vous préparez à un voyage autour du monde dans des circonstances normales ou pendant une pandémie mondiale. Dans notre cas, c’est le dernier. Je peux dire que ces derniers mois ont été très difficiles. En fait, ce n’était que trois mois de stress. Premièrement, parce qu’en octobre, il s’est avéré que la chose que nous espérions (et supposions secrètement), à savoir la réouverture des pays d’Asie et d’Océanie, n’allait…
De voorbereiding – deel 2
Waar begin je als je het plan opvat om een wereldreis te maken met je gezin? En hoe ziet het traject ernaartoe eruit? Nou, dat ligt eraan of je een wereldreis voorbereid onder normale omstandigheden of ten tijde van een wereldwijde pandemie. In ons geval dus het laatste. Ik kan wel zeggen dat de afgelopen maanden zeer uitdagend waren, en uitdagend is dan nog heel voorzichtig uitgedrukt. Het was eigenlijk gewoon drie maanden stress. Eerst omdat in oktober blijkt dat datgene waar we op hopen (en waar we al stiekem vanuit gaan), namelijk het heropenen van de landen in Azië…
La préparation – partie 1
“Non, ce n’est pas vrai !” Anna et Arthur crient presque à l’unisson. C’est la fin du mois d’août et nous sommes assis sur une souche d’arbre sur le flanc accidenté d’un pic des Dolomites. Marie-Laure et moi venons de leur faire part de notre projet de faire un tour du monde en famille. “Vous êtes sérieux ?” Et puis, quand ils se rendent compte que ce n’est pas une blague mais du sérieux, ils nous sautent au cou, crient et dansent de joie. Il reste presque 5 mois et en réalité nous voulions attendre pour leur dire, mais maintenant…
De voorbereiding – deel 1
”Nee, dat is niet waar!” roepen Anna en Arthur bijna in koor. Het is eind augustus en we zitten op een boomstronk op de ruige flank van van een Dolomieten-top. Marie-Laure en ik hebben hen zojuist ingelicht over onze plannen om met het gezin een wereldreis te gaan maken. “Menen jullie dat echt?” En dan, als ze doorhebben dat dit geen grap is maar serieus, vliegen ze ons om te nek, schreeuwen ze het uit en maken ze een dansje van plezier. Nog bijna 5 maanden te gaan en eigenlijk wilden we nog even wachten met ze in te lichten,…
Globetrotterdammers 